Translate

Poznajmy się :)

sobota, 7 października 2017

Jesteś wolny

Nic chyba się między nami nie zmieni


Zdjęcie: Opracowanie własne, zakaz kopiowania



    Ten liść pasuje do ciebie, powiedział do mnie, gdy spacerowaliśmy w parku, a ja ten liść podniosłem z ziemi. Lubię jesień. Szliśmy dalej, rozmawiając o niczym i o wszystkim, jak zawsze.
Ostatnio mniej się widujemy. Nawet wypomniał mi w jednej wiadomości. Musimy się częściej spotykać, tak  napisał do mnie, gdy był jeszcze w pracy.

     No cóż, jakoś tak się stało. Nie zawsze miałem czas, chociaż on go zawsze dla mnie miał. Nie zawsze miałem ochotę, chociaż on ją zawsze dla mnie miał. Ostatnio bywało różnie.
Pewnego wieczoru zaskoczył mnie wiadomością. Może nie przez przypadek zaczytany byłem w książce "Najgorszy człowiek na świecie". Leżałem na szezlongu przykryty kocem, gdy dźwięk  w telefonie oznajmił mi, że mam wiadomość. Krótkie HI, przeprasza już na wstępie ale on ma pytanie, co dalej z nami? Zostajemy razem, czy chcesz się rozstać ? Napisał, że musi teraz to wiedzieć, on musi coś zdecydować, stąd to pytanie, a odpowiedzi się boi, ale pytanie zadać musi, tłumaczył dalej.

      A ja znowu nie mogłem odpowiedzieć nic, czego on już nie wie. Nic nowego mu nie powiem.
Ja wiem, że jest mu ciężko, ale komu nie jest? Zbyt wiele między nami przeszkód, uczuć. Zbyt wiele nas dzieli i zbyt wiele już połączyło.
 Nie mogę teraz dać Ci nic więcej niż otrzymujesz, choć bardzo mi przykro. Pomyśl o sobie, zadbaj o siebie. Nie będę przeszkadzał, nie będę już dla Ciebie, zniknę. Ale to znowu nic nowego, wiedział o tym, już o tym rozmawialiśmy, nie raz, nie dwa. Wiedział.

    Jestem wolny, próbuje mi uświadomić, życząc szczęścia i bym nie martwił się o niego, gdyż był świadom. Ironizował dalej, raz człowiek wygrywa raz nie. Jesteś wolny, możesz świętować, powtarzał. Winny jestem  sam, bo sytuacja w której się znalazłem,tak mnie nie męczy jak to, że naprawdę, że Cię kocham.
A ja szampana nie otwierałem, zamiast konfetti leciały łzy. Wcale nie jestem wolny, wcale nie czuje nagłego przypływu szczęścia. Ale to już  obojętne, odpisał. Nie było obojętne.

    Minęło kilka dni, takich zwykłych. Praca, dom, książka. Sen.
Od słowa do słowa, wysłał mi obrazek. Kubek kawy z napisem. Ponownie widzenie się sprawia przyjemność. Odpisałem, że kupię ciasto i wpadnę.
Co zrobić? Przytulić mocno, lekko?
No i nie wiedzieliśmy co zrobić. Jak przytulić, co zrobić gdy nasze spojrzenia się odnalazły, a twarze były w promieniu ust?
Siedzieliśmy, rozmawialiśmy, no i poszedłem. Ale najpierw...  pocałował mnie. Lekko.W usta. Przytuliłem go. Mocno.

    I znowu, tym razem ja zapytałem, czy możemy porozmawiać. Standardowo, czy znajdzie dla mnie czas.
Tak być nie może. Dryfujemy zepsutą tratwą, odbijając się o brzeg, a nikt z nas nie chce się ewakuować. Musiałem mu powiedzieć osobiście, bo kiedyś mu obiecałem, że takich spraw przez telefon załatwiać nie będę.

    Drżałem, nie z zimna, ze strachu. Siedziałem na ławce i cały drżałem. Przyszedł, przywitał się i poprosił bym nie zwlekał. No cóż, mówiłem. Słowo po słowie, starając się każde wyważyć skrupulatnie, by nimi go nie zranić. Ale one i tak go bolały. Było widać. Szkliste oczy, zaciśnięte usta.

     Nie mogłem nic zrobić. Czy go kocham ? A co znaczy, kurwa, kogoś kochać ? Nie wiem.
Nie chcę go ranić. Teraz i tu nie będzie ze mną szczęśliwy.
Było tak nieprzyjemnie, że chciałem wstać i wrócić do domu. Ale nie mogłem, to ja go tu ściągnąłem, to on miał prawo pierwszy odejść. On miał prawo mnie zostawić na tej ławce, pozostawiając też po sobie chłód spojrzenia.
Zostaliśmy jeszcze chwilę. Rozmawialiśmy. Nic chyba się między nami nie zmieni. Ale przynajmniej wie.

    To jeszcze nie jest koniec, to ty tu rozdajesz karty, powiedziała moja przyjaciółka. Super pomyślałem, mam asa w rękawie, mam pokera królewskiego w pikach, powinienem czuć się zajebiście. Ale niechcący nas zraniłem. My zraniliśmy się nawzajem. To nie jestem miłe uczucie, ono boli. Choć rany się zabliźnią, blizna zostanie. To ty rozdajesz te smutne karty, powiedziała.



Poprzednie powiązane posty:
Cz1
Cz2
Cz3
Cz4
Cz5

8 komentarzy:

  1. Hmm, nie wiem co tam stoi na przeszkodzie, bo jakoś tak standardowo wszystkiego się na blogu nie pisze. Czytam, że to bardziej on chce być z Tobą, jak Ty z nim. Jednak to przeżywasz i tu jest niedosyt informacji - czemu? Skoro i Cb. rozstanie boli, to dlaczego ono w ogóle następuje? Trudno jest coś doradzić, napisać więcej, bo ten brak informacji. Ale wiedz, że to może być takie ostatnie rozstanie, możecie się już nigdy nie zejść, choć jeżeli utrzymacie relacje między sobą, to będziecie się spotykać. To są bardzo trudne chwile i wiele do przemyślenia, plusy i minusy takiej decyzji ciążącej na długi czas do przodu. Można by tu wiele napisać, ale..., z zewnątrz nie ma się wpływu na proces decyzyjny. Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Przeoczyłeś, że kogoś mam. Marvin to ten drugi. :/

      Usuń
  2. Ja powiem tak..

    Oskar moim zdaniem znajomość powinna się skończyć. To nie jest fair w stosunku do Twojego chłopaka:) Oczywiście wiadomo życie niesie wiele konsekwencji jak i wiele niespodziewanych zwrotów wydarzeń.

    P.S. Powinieneś dostać takiego mocnego kopniaka ze tak muszę długo czekać aż coś opublikujesz! Wchodzę tu co drugi dzień! Oskar licze na Ciebie ;)) Jeden z lepszych blogów ;))

    Łukasz

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Kopniak może i zasłużony ;) ale wiesz nie chcę pisać o głupotach typu "ładni geje są w związku z brzydkimi ", albo " czy geje mogą kochać" :P itd.
      Co do tekstu, pewnie masz rację... ale nie jest to łatwe, gdy ma się życie, bądź emocje w rozsypce ....

      Pozdrawiam :)

      Usuń
  3. Jesień jest piękna pod warunkiem, że aura sprzyja do podziwiania chodź by takich złocistych liści. Ta pora roku ma też swój niepowtarzalny klimat, kubek gorącej herbaty i oddać się ciekawej lekturze gdy za oknem hula wiatr, a deszcz trąca swoje krople, niczym pukając mówiąc o sobie, że jest jesień.
    Czytam od początku twojej historii w której bardzo burzliwi toczy się akcja. Mam mieszane uczucia co do relacji między bohaterami, jest wiele niewiadomych w jakim układzie są ze sobą? Być może autorowi oto chodzi żeby nie ujawniać, tego co ich łączy? Czym jest życie w poszukiwaniu szczęścia, gdzie nie zawsze po drodze jest miło i przyjemnie, niekiedy bardzo pogmatwane.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mati32 , uwielbiam jesień. Każda jej odsłona jest piękna i bardzo inspirująca.
      Nie chcę zbyt wiele zdradzać sekretów z mojego życia. Mam potrzebę dzielenia się tym, mam potrzebę opowiedzenia o tym, a co jest między nami, no cóż.
      Nie jesteśmy sobie obojętni, ale ja wiesz, ja kogoś mam od wielu lat, a on niedawno rozstał się ze swoim facetem.

      Usuń
  4. trzeba uważnie czytać bloga i wszystko w tekście będzie jasne. pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń

Dzięki za uwagę :)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...